Στον Φλας, τον σκύλο μου – Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ

Στον Φλας, τον σκύλο μου

Αγαπημένε φίλε, δώρο εκείνης

Που, κρατώντας την πίστη της σταθερή,

Ζει μέσα στην ταπεινή σου φύση·

Ας ειπωθεί η ευλογία μου

Με το χέρι μου στο μικρό σου κεφάλι,

Γλυκέ σύντροφε και ομοιοπαθή!

Όπως οι καστανές μπούκλες μιας κυρίας,

Αιωρούνται τα μεταξένια αυτιά σου, χωρίς φλόγα,

Και στις δύο πλευρές με φρόνηση,

Και το στήθος σου στο χρώμα του ασημιού

Λάμπει και ξεχωρίζει καθαρά

Από το υπόλοιπο σώμα σου.

Σκοτεινά καστανό παραμένει το σώμα σου,

Μέχρι που ο ήλιος, εκείνη την ώρα,

Διώχνει τη θαμπάδα του, —

Όταν οι λείες μπούκλες σου κατά χιλιάδες

Φλέγονται από χρυσάφι σε κάθε τους σημείο,

Σε μια πληρότητα με μπρούτζινες ανταύγειες.

Κάτω από το χέρι μου που σε χαϊδεύει,

Τα ζωντανά σου μάτια στο χρώμα του φουντουκιού

Ξυπνούν, μεγαλώνουν, —

Ξεπετάγεσαι με ένα ξαφνικό πήδημα,

Γεμάτος σκανταλιά και χαρά,

Πηδώντας σαν άτι γεμάτο ζωντάνια.

Πήδα! Η φουντωτή ουρά σου κυματίζει στο φως·

Πήδα! Τα λεπτά σου πόδια έχουν τη λάμψη της καλύβας,

Στολισμένα με κρόσσια.

Πήδα — αυτά τα αυτιά με τις φούντες που σου ανήκουν

Λαμπυρίζουν παράξενα, λεπτά και όμορφα, καθώς κρατιούνται

Πάνω στις χρυσαφένιες τους άκρες.

Ωστόσο, γλυκέ μου παιχνιδιάρη σύντροφε,

Είναι πολύ λίγο για μια τέτοια τιμή

Το να επαινώ τη σπανιότητά σου!

Άλλοι σκύλοι θα μπορούσαν να σε φτάσουν

Ίσως σε αυτά τα κρεμαστά αυτιά, χωρίς σφάλμα,

Και σε αυτή την παγωμένη ομορφιά.

Αλλά για σένα θα ειπωθεί,

Αυτός ο σκύλος αγρύπνησε δίπλα σε ένα κρεβάτι

Μέρα και νύχτα χωρίς να κουραστεί, —

Αγρύπνησε σε ένα δωμάτιο με κλειστές κουρτίνες,

Όπου καμία ακτίνα δεν διαπέρασε τις σκιές και τα δεινά

Γύρω από τον εγκαταλελειμμένο άρρωστο.

Τριαντάφυλλα, κομμένα για ένα βάζο,

Σε αυτό το δωμάτιο μαράθηκαν,

Εγκαταλείποντας το φως και το αεράκι —

Αυτός ο σκύλος μόνο αγρύπνησε, χωρίς διακοπή,

Ξέροντας πως όταν το φως σβήνει,

Η αγάπη μένει για να λάμπει, δίχως αντίρρηση.

Άλλοι σκύλοι μέσα στη δροσιά του θυμαριού

Έχουν ιχνηλατήσει λαγούς από το πρωί

Στο λιβάδι ή στο ηλιόλουστο ξέφωτο —

Αυτός ο σκύλος μόνο γλίστρησε, ξύπνιος,

Κοντά σε ένα μάγουλο χλωμό που κοιμόταν,

Μοιραζόμενος τη σκιά στο πλάι του.

Άλλοι σκύλοι με πιστή διάθεση

Έχουν πηδήξει στο σφύριγμα χωρίς αντίπαλο,

Τρέχοντας προς το ξύλο με τρέλα —

Αυτός ο σκύλος μόνο έμεινε σε απόσταση αναπνοής,

Από μια λέξη μόλις ψιθυρισμένη,

Ή από έναν αναστεναγμό πιο δυνατό.

Και αν ένα ή δύο δάκρυα βιαστικά

Έπεφταν στα παγωμένα αυτιά σου,

Ή αν ένας αναστεναγμός διπλασίαζε τον πόνο του, —

Πηδούσε με μια ξαφνική βιασύνη,

Κάνοντας φιγούρες, τρυφερός, αναπνέοντας γρήγορα,

Μέσα σε μια τρυφερή αγωνία που κατοικεί.

Και αυτός ο σκύλος ήταν ικανοποιημένος,

Αν ένα χέρι χλωμό και λεπτό γλιστρούσε,

Κατά μήκος των κρεμαστών χειλιών του, —

Όπου έχωνε το ρύγχος του τεντώνοντας

Το σαγόνι του μετά — για να ακουμπήσει

Στην παλάμη που έμενε ανοιχτή για να τον αγκαλιάσει.

Αυτός ο σκύλος, αν μια φιλική φωνή

Τον καλεί προς μια χαρά πιο όμορφη

Από το να φυλάει έτσι το κλειστό δωμάτιο,

«Έλα!» παρακαλώντας από την πόρτα,

Υποχωρεί πίσω όπως πριν, χωρίς παύση,

Πιέζοντας πάνω μου, πηδώντας με θέρμη.

Γι’ αυτό σε αυτόν τον σκύλο θέλω,

Τρυφερά, χωρίς καμία περιφρόνηση,

Να αποδώσω έπαινο και εύνοια!

Το χέρι μου ακουμπισμένο στο κεφάλι του με ευτυχία,

Η ευλογία μου ειπώθηκε

Γι’ αυτό, και για ό,τι ακολουθεί.

Και αφού με αγαπά έτσι, πιο δυνατά

Απ’ ό,τι θα το έκανε ο όμοιός του στην αρχή

Συχνά, είτε είναι άντρας είτε γυναίκα,

Ανταποδίδω ακόμα περισσότερη αγάπη στην ψυχή

Από όση λαμβάνουν οι σκύλοι από τους ανθρώπους, —

Γέρνοντας έξω από την ανθρώπινη μοίρα μου.

Ευλογίες σε σένα, αγαπημένε μου σκύλε,

Είθε όμορφα κολιέ να είναι η ενδυμασία σου,

Είθε το γλυκό γάλα να σε δυναμώνει!

Είθε οι χαρές να κουνιούνται στην ουρά σου —

Είθε τα χέρια με την απαλή κίνηση, ποτέ καυτά,

Να μην παραλείπουν να σε χαϊδεύουν την ώρα του δειλινού!

Είθε το μαλακό μαξιλάρι να στηρίζει το κεφάλι σου,

Είθε το μεταξωτό κάλυμμα να είναι η γιορτή σου,

Είθε ο ήλιος να βοηθά τον ύπνο σου!

Είθε το βουητό καμιάς μύγας να μην σε ξυπνά —

Είθε κανένας άνθρωπος να μην σπάει το κόκκινο κύπελλό σου,

Φτιαγμένο για να πίνεις βαθιά, χωρίς όμοιο.

Είθε οι γάτες με τα μουστάκια να φεύγουν κυνηγημένες —

Είθε γερά πώματα να κρατούν τη θέση τους

Μακριά από σένα και τα αποσταγμένα αρώματα·

Είθε καρύδια να στρώνουν τον δρόμο σου χωρίς να πηγαίνουν

Για πέτρα, και τα εορταστικά σου μπισκότα

Να γίνουν οι καθημερινές σου μερίδες!

Είναι κοροϊδία να σου εύχομαι το καλό; —

Έχω δάκρυα στα μάτια σκεπτόμενη, δικός μου,

Που είσαι φτιαγμένος τόσο ίσιος και όμορφος,

Η ευλογία πρέπει να είναι ίσια στην κούνια, —

Μπορείς να χαρείς λίγο σε αυτόν τον νέο κόσμο,

Εσύ που αγαπάς τόσο πολύ, ω αρνάκι μου.

Ωστόσο να είσαι ευλογημένος μέχρι το ύψος

Κάθε καλού και κάθε γεύσης

Που είναι προσιτά στη φύση σου,

Μόνο αγαπημένος πέρα από αυτό το μέτρο,

Με μια αγάπη που ανταποκρίνεται στη δική σου, στην αλήθεια,

Εσύ, αγαπημένε σύντροφε της ανθρωπότητας!

Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ.

Σχετικά προϊόντα

Δείτε επίσης

• Αναμνηστικά αντικείμενα
• Αναμνηστικά είδη

Κατηγορίες

Τεφροδόχοι για ζώαΚεραμικές τεφροδόχοιΤεφροδόχοι για γάτεςΤεφροδόχοι για σκύλουςΤεφροδόχοι για μικρά ζώαΑναμνηστικά αντικείμενα